ترنجبین

درختچه ای کوچک گسترده روی زمین که بلندی آن از نیم متر تایک متر و خاردار است و کرکهای تیزی دارد. غلاف میوه آن کرک دار کمی ضخیم و خمیده و اسفنجی و تخمدان آن پوشیده از تارهای ابریشمی است. از اختضاضات آن اینست که میوه ای بند بند با ظاهر منظم دارد ریشه آن بسیار عمیق می شود تا به آب برسد. دانه های آن در ابعاد ارزن و به رنگ سرخ است از این گیاه ماده قندی بنام ترنجبین که در واقع نوعی مان به شمار می آید به خارج ترشح می شود.
تذکر: نکته قابل ذکر یکی آن است که اولاً این گیاه در همه نواحی ایران ایجاد ترنجبین می کند و ثانیاً گیاه اصلی مولد ترنجبین در کتب مختلف علمی به گونه Alhagi mannifera Desv نسبت داده شده است. این گیاه را به این دلیل علف ترنجبین گویند که در فصل گرمای تابستان روی برگ و شاخه های آن قطرات سخت ترنجبین به شکل شبنم که سفت شده باشد دیده می شود.


قسمت مورد استفاده

قسمت مورد استفاده گیاه قطرات کوچک شیره ترنجبین ( مان) آنست


روش کشت گیاه

بهره برداری از پایه های خودروی گیاه نیازها را تأمین می کند لیکن در صورت نیاز تکثیر آن از طریق دانه بوده که برای این کار دانه گونه های شناخته شده را که تولید ترنجبین می کند از اسفند یا فروردین ماه در زمین مورد نظر می کارند.


زمان و روش استحصال

در اواخر تابستان معمولاً ساقه های خشک شده گیاه را که دارای این ماده به صورت قطرات خشک شده است جمع آوری کرده بر روی پارچه ای می گسترانند و تکان می دهند با این عمل ترشحات خشک شده گیاه به صورت قطعات بسیار کوچک بدست می آید.


دامنه انتشار

غالب نواحی ایران مخصوصاً سمنان، دامغان، خراسان: شیروان و بجنورد و بلوچستان
تذکر: گونه Amannifera Desv در کرمانشاه خوزستان، اطراف اهواز، 14 کیلومتر بندر معشور، ایستگاه هفت تپه، فارس: 18 کیلومتری شمال شرقی شیراز در 1600 متری، لار: 22 کیلومتری شمال شرقی بندرعباس و میناب، همچنین در جزیره قشم
پ ن :برگرفته از دانشنامه رشد به آدرسhttp://daneshnameh.roshd.ir

آغاز

اینجا خانه ای خواهد بود که روزمرگی هایم را در آن بنویسم و گاه چیزهایی که قادر به بیانش نیستم . پایبند به قالب خاصی هم نخواهم بود .از چارچوبهای خاص و دست و پاگیر فرار خواهم کرد زیرا در زندگی واقعی هیچگاه نخواسته ام و یا نتوانسته ام فرار کنم.