در بلاگ اسکای وبلاگی با همین نام ثبت کردم باشد که رستگار گردم!!!

بهشتی کوچک

بانوی کوچک دیروز 5 ماهه شد و من مادری هستم که روز بروز عاشق تر از پیشه، وقتی لبخند می زنه در باغ بهشت باز میشه برام

همیشه عاشق صحنه ای بودم که کودکی شست پایش را می مکد و امروز بانوی کوچک بالاخره شست پایش را مکید!

در دلم رخت می شویند!

بانوی کوچک چهار ماهگی رو پشت سر گذاشت، به اولین عروسی دعوت شد و البته سه روز (روز قبل، روز عروسی و روز بعد) رو گریه کرد، آرامش نداشت و آرامش برام نگذاشت ولی بعد از اون روزها آروم شد اینقدر که دلم براش سوخت ومی سوزه . عادت ندارم انگار! دو روز گذشته خودش برای خودش آواز خوند و خوابید و من مادر کیف کردم از این بانو!

بانوی کوچک سه و نیم ماه رو رد کرده، امروز فکر می کردم که آیا حاضرم دوباره این سه و نیم ماه رو بگذرونم؟ دیدم نه ه هیچ عنوان! دوران سختی بود نمی گم شیرین نبود چرا ولی حاضر نیستم دوباره تجربه اش کنم

دارم کتاب فلوارنس اسکاول شین رو می خونم و تزکیه نفس می کنم و انرژی مثبت می فرستم برا آنژ+و  پدر، برا تغییر کارم، برا ادامه تحصیل، برا بهتر شدن اوضاع مالی ، برای برادره که کار سختی داره و همیشه مریضه از استرس و برای خیلی چیزهای دیگه

به این نتیجه رسیدم که آدمها دو دسته هستند1. آدمهای راضی 2. آدمهای ناراضی ، راضی ها معمولا در شرایط متعارف (حداقل رو به بالا یعنی مرگ و میر و مریضی نباشد) خشنود و خوشحالند. اما ناراضی ها در هر شرایطی ناراضی هستند و غر می زنند. راضی ها معمولا پیشرفت چندانی نمی کنند و ناراضی ها علی رغم پیشرفا همیشگی بازهم شرایط را ایده آل نمی دانند. البته منکر این نیستم که آدمهای عاقلی هم در حد انگشتان دست وجود دارند که هم راضی هستند هم برنامه  ریزی دارند هم پیشرفت می کنند و همچنین آدمهای بی عقلی هم در حد انگشتان دست وجود دارند که هیچ اقدامی نمی کنند و صرفا ناراضی هستند که خب لازم نیست بگویم جزو همین دسته ناراضی های بی عقل بوده ام، هستم و شاید خواهم بود!